امروزه، افزایش بی رویه خودروهای سواری در سطح شهرها و رشد روزافزون سفرهای درون شهری، مشکلاتی از جمله تراکم و آلودگی هوا بوجود آورده و منجر به تنزل کیفیت زندگی در کلان شهرها شده است. در چنین شرایطی معمولا بکارگیری سیستم های مدرن و روش های جدید حمل و نقلی مطرح می شود، اگرچه روش های سنتی نیز از اهمیت ویژه ای برخوردارند. سیستم دوچرخه سواری با توجه به فوایدی چون: کاهش تراکم و آلودگی هوا و افزایش سطح فعالیت فیزیکی مردم به عنوان یک گزینه حمل و نقلی سبز و انسان- محور مطرح می باشد. در ایران نیز، با توجه به وضعیت نگران کننده افزایش خودروی شخصی و پیامدهای گسترده آن، ترویج استفاده از دوچرخه یک راه حل این بحران می باشد. مطالعات پیشین نشان می دهد، زنان و مردان به علت وجود تفاوت های ذاتی، تفاوت در مسوولیت های اجتماعی و دسترسی به امکانات، رفتار حمل و نقلی متفاوتی دارند. این موضوع در تهران با توجه به سهم تقریبا برابر و قابل توجه زنان در سفرهای درون شهری و به خصوص با توجه به فرهنگ و شرایط کشور از اهمیت بیشتری برخوردار است. با توجه به این موضوع و همچنین مطالعات دوچرخه در ایران، این مقاله به تحلیل کمی تاثیر جنسیت بر میزان تمایل به استفاده از این وسیله ساده، ارزان و فاقد آلاینده برای یک نمونه شهروندان تهرانی می پردازد. در این مطالعه با استفاده از نتایج پرسشگری به صورت مصاحبه حضوری از 1096 شهروند تهرانی در منطقه 8 و گردآوری داده های ویژگی های فردی و خصوصیات سفر 1384 نفر- سفر، مدل انتخاب گسسته از نوع لوجیت دوگانه، جهت تحلیل عوامل موثر بر تمایل زنان و مردان برای سفر با دوچرخه با تاکید بر متغیرهای جدید ساخته شده است. در این مطالعه اثر متغیرهای توضیحی که در مطالعات پیشین کمتر مورد توجه قرار گرفته، مانند نوع وسیله نقلیه، هدف سفر، شروع سفر در ساعات اوج ترافیک و تعداد سفر روزانه مورد تحلیل و تمرکز قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد، عواملی همچون سن، هدف سفر و نوع وسیله نقلیه اثر متفاوتی بر تمایل زنان و مردان برای سفر با دوچرخه دارند. بر این اساس زنانی که از وسیله نقلیه شخصی و مردانی که از اتوبوس و مترو برای سفر استفاده می نمایند، تمایل کمتری به تغییر شیوه سفر به دوچرخه دارند. از طرفی زنان در سفرهای با هدف خرید تمایل بیشتر و در سفر با هدف آموزشی تمایل کمتر برای دوچرخه سواری دارند، در صورتی که مردان در سفرهای با هدف آموزشی تمایل بیشتری برای دوچرخه سواری دارند. نتایج بیانگر آن است که با افزایش سن و افزایش زمان سفر، تقاضای سفر با دوچرخه برای هر دو گروه زن و مرد کاهش می یابد. نتایج همچنین نشان می دهد، متغیر های شروع سفر در ساعت اوج ترافیک و تعداد سفر روزانه، تنها بر تمایل مردان برای دوچرخه سواری موثر است.

پیش فرض های گذشته بر این فرض استوار است که تأثیر کشور مبدأ به عنوان یک پدیده بازاریابی تنها به رابطه کشور و واردات محصولات مربوط بوده، در حالی که اخیراً مورد نقد قرار گرفته است. امروزه پژوهشگران حوزه بازاریابی خدمات و محصولات و حوزه بازاریابی گردشگری موضوع جدیدی مبنی بر تأثیر تصویر برند کشور مبدأ بر جذب گردشگر را مطرح کرده اند؛ به این معنا که محصولات و برندهای ساخته شده در یک کشور چگونه می توانند موجب جذب گردشگران خارجی شوند؛ از این رو، پژوهش حاضر به بررسی تأثیر ارزیابی محصول بر تمایل به سفر از طریق متغیرهای نگرش محصول و تصویر برند کشور مبدأ پرداخته است. جامعه آماری شامل 450 نفر از مصرف کنندگان محصولات برندهای کشور آلمان در استان مازندران است. روش پژوهش توصیفی از نوع پیمایشی-همبستگی است. برای جمع آوری داده ها پرسشنامه به کار رفت و برای بررسی روابط علّی میان متغیرها از الگوی سازی معادلات ساختاری با نرم افزار Smart PLS 2 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که ارزیابی محصول تأثیر مثبتی بر نگرش محصول (باور کشور، تعامل مطلوب و احساسات افراد) دارد؛ همچنین نگرش محصول بر ابعاد تصویر کشور مبدأ (باور کشور، تعامل مطلوب و احساسات افراد) تأثیر مثبت و معناداری داشت. در نهایت، تعامل مطلوب تأثیر مثبت و معناداری بر تمایل به سفر می گذارد.

امروزه با گسترش سریع شهرنشینی و جمعیت شهرنشین، نیاز به جابجایی و تقاضا برای سفر، روز به روز افزایش یافته و طولانی شدن زمان سفرها، افزایش سهم شیوه های سفر شخصی (اتومبیل و ...)، افزایش ترافیک، آلودگی صوتی و هوای ناشی از سیستم حمل و نقل از دیگر نتایج این امر است. استفاده گسترده از اتومبیل در شهرها، اغلب انعکاس افزایش نیاز به سفر و متوسط مسافت آن در نتیجه رشد افقی و گسترده شهرها و بهم خوردن نظم ساختار فضایی شهر و پراکنش فضایی فعالیت ها است. به این ترتیب ساختار فضایی شهر و نحوه آرایش فضایی کاربری ها در سطح شهر که به میزان زیادی در تعیین الگوی سفر شهروندان و میزان تمایل آنها به استفاده از اتومبیل شخصی در سفرهای شهری موثر است، در برنامه ریزی شهری اهمیت زیادی می یابد. از این رو تحقیق حاضر با هدف بررسی نقش ساختار فضایی شهر در تمایل شهروندان به شیوه سفر شخصی (اتومبیل) انجام شده است. فرضیه تحقیق عبارت است از: ساختار فضایی تا حد زیادی بر تمایل شهروندان به استفاده از اتومبیل موثر است. روش تحقیق از نوع پیمایشی مبتنی بر استفاده از پرسشنامه با 300 نمونه و روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای می باشد. ابتدا الگوی ساختار فضایی شهر از طریق ضریب آنتروپی نسبی و ضریب موران بر اساس جمعیت و حجم فعالیت های تجاری و خدماتی در سطح محلات شهر، تعیین شده است. به منظور آنالیز داده های تحقیق از روش های آماری پارامتریک در نرم افزار SPSS (T یکطرفه و تحلیل واریانس یکطرفه و تحلیل کواریانس) استفاده شده است. نتایج نشان می دهد ساختار فضایی شهر بابلسر، تاثیر قابل توجهی بر تمایل شهروندان به استفاده از شیوه سفر شخصی دارد.

خودپنداره فردی به توضیح و پیش بینی واقعیت های مختلف رفتارهای مصرف کننده کمک می کند. پژوهش حاضر درصدد بوده است تا تاثیر خودپنداره گردشگران مراجعه کننده به سد چالیدره مشهد را بر تمایل آن ها به توصیه مقصد گردشگری به دیگران با وساطت متغیرهای رضایت از سفر و تجربه سفر مورد آزمون قرار دهد. جامعه آماری پژوهش حاضر، تمامی گردشگران مراجعه کننده به سد چالیدره مشهد و نمونه آماری، 308 نفر از گردشگرانی هستند که به شیوه نمونه گیری تصادفی در دسترس انتخاب شدند. داده های مورد نیاز با بهره گیری از پرسش نامه جمع آوری گردیده و مدل مفهومی و فرضیه های تحقیق با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزارlisrel  مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که تجربه ادارک شده از سفر تسهیل گر رابطه میان خودپنداره ایده آل و رضایت از سفر گردشگران بوده و همین طور رضایت از سفر تسهیل گر رابطه میان تجربه ادراک شده از سفر و تمایل به توصیه مقصد گردشگری است. در نهایت نتایج این پژوهش می تواند موجب بهبود ادراک مدیران از رفتارهای گردشگران و زمینه ای برای سیاست گذاری در حوزه بازاریابی گردشگری باشد.

خطر همه گیری کووید-19 نه تنها به تهدید زندگی و مرگ و میر محدود نمی شود، بلکه منجر به تشدید نگرانی ها و سایر رفتارهای احساسی منفی می شود و ممکن است بر قصد گردشگر برای سفر تاثیر منفی بگذارد و یا به طور کل منجر به ارزیابی دوباره فرآیند انتخاب مقصد شود؛ همچنین ممکن است بی تاثیر باشد. پژوهش حاضر نیز با هدف بررسی تاثیر عوامل ذهنی بر تمایلات گردشگران به سفر در دوران همه گیری کووید-19 صورت پذیرفته است. این پژوهش، از نظر هدف، تبیینی، و بر اساس ماهیت از نوع کمی مبتنی بر مدلسازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزیی است. جامعه ی آماری پژوهش، افرادی هستند که در زمان همه گیری کووید-19، اقدام به مسافرت به شهر رامسر نمودند. تعداد نمونه آماری 440 نفر برآورد شد. داده ها از طریق پرسشنامه مجازی جمع آوری شدند و طبقه بندی و تحلیل داده ها از طریق نرم افزارهای SPSS25 و SmartPLS3 انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که ادراک احساسی خطر سفر گردشگران (یعنی نگرانی های گردشگران از کووید-19 در ابعاد مختلف) نسبت به سایر متغیرها بیشتر بوده است. در آزمون فرضیات دریافت شدکه خودکارآمدی ادراکی گردشگران بر درک آنها از کووید-19 تاثیر منفی می گذارد. به علاوه، ادراک گردشگران از کووید-19 بر ادراک شناختی و احساسی خطر سفر و نیز تمایلات گردشگران تاثیر مثبت گذاشته است. به علاوه ادراک گردشگران از کووید-19 و ادراک شناختی و احساسی خطر سفر بر تمایلات گردشگران نسبت به سفر به رامسر در زمان شیوع کووید-19 تاثیرگذار بودند. به عنوان مهمترین پیشنهاد، اتخاذ و اجرای راهبرد "ارتباطات سفر مبتنی بر کووید-19" در مقصد گردشگری رامسر" توصیه می گردد.

امروز پلیس گردشگری در بیشتر شهرها و مقاصد گردشگری دنیا رواج دارد و تأثیر بسزایی در بهبود خدمات گردشگری داشته است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی ـ پیمایشی است. جامعۀ آماری این پژوهش را کلیۀ گردشگران داخلی و خارجی تشکیل می دهند که در سال 1398 وارد جزیرۀ قشم شده اند و در اماکن گردشگری حضور داشته اند. با توجه به جامعۀ آماری مدنظر، حجم نمونۀ آماری 384 نفر برآورد شده است. روش نمونه گیری از جامعۀ آماری، غیراحتمالی یا دردسترس بوده و روش تحلیل کمّی است. داده ها با نرم افزارهای اس پی اس اس و آموس انجام شده است. یافته این پژوهش نشان می دهند که بر خدمات رسانی پلیس گردشگری و فعالیت های جمعی آنلاین بر کاهش محرومیت نسبی اثرگذار بوده و بهبود امنیت اجتماعی، کاهش خشم گروهی و تمایل به سفر با کاهش محرومیت نسبی ادراک شده رابطۀ مستقیم و مثبتی دارند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که بهبود امنیت اجتماعی و خدمات رسانی پلیس گردشگری در کاهش محرومیت نسبی گروهی ادراک شده تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین، یافته ها نشان می دهند که کاهش محرومیت نسبی گروهی ادراک شده بر کاهش خشم گروهی و اعتماد به مقصد اثرگذار است؛ بنابراین می توان این گونه بیان کرد که خدمات رسانی پلیس گردشگری باعث می شود صاحبان مقاصد و سایت های گردشگری تخلفی نکنند یا بسیار کمتر این کار را انجام دهند و مجبور به اجرای قانون شوند.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

داستان پرندگان در منطق الطیر عطار را می توان در رساله الطیرهای احمد غزالی، پورسینا، شهاب الدین سهروردی و حتی داستان حمامه المطوقه کلیله و دمنه، ریشه یابی کرد؛ اما زبان تمثیلی منطق الطیر از یکسوی و کاربرد تجانس آوایی ملایمی نظیر سیمرغ و سی مرغ در تبیین نظریه ی وحدت وجود، موجب امتیاز کتاب می شود.نگارنده این مقاله کوشیده است به ریشه شناسی منطق الطیر و تاثیر آن بر شاعر همروزگار ما، سهراب سپهری بپردازد. سپهری در کتاب هشتم خود یعنی ما هیچ مانگاه، از اقلیمی پررمز و راز که با سرزمین تمثیلی عطار همگون می نماید؛ سخن می گوید. عطار و سپهری، اگر چه ازنظر زمانی و شیوه و سبک بیان و زبان همسان نیستند اما از هسته اندیشگی یکسانی بهره می جویند. اندیشه هر دو عارفانه است: دور شدن از این خاک غریب، گذاشتن از وادیهای خوفناک و دره های شگفت، پیوستن به شهر گمشده آرمانی و رسیدن به شناختی که پس از "ترک علم" و "اردو زدن پشت دانایی" به دست می آید و این دو شاعر عرفان گرا را به هم می پیوندد. در این جستار همچنین، زمینه های تکوین پیوستگی و همگونی در اندیشه عرفانی عطار و سپهری بررسی می شود.